De Stimm

Knapp is de Stimm op de Welt, warrt se toerst mol tosamenfaltet, een- oder tweemol, bit dat se man blots noch halv so groot as normol is un dörch den lütt Schlitz vun’n Wahlkassen passen deit. Wenn een nu sien Stimm afgeven hett, is he oder se se loos, endgültig. Dorüm kümmt se ok in ´n „Urne“, wat sik jo ok nich so lebennig anhöört. De Urne weer in mien Wahllokal denn ok foorts so ´n gröne Recykling-Aschemmer mit Rollen ünnen an. Wiel dat so praktisch weer to’n Tranporteren, hebbt se mi in’t Wahlbüro verklort. Nu leeg also mien lütt Stimm mang all de anneren op den Grund vun de Aschtonn un tööv op ehrn letzten groden Optritt. De keem Klock söss, wenn de Stimmen ut de Tonn kleit worrn un all tohoop sowat as ´n Chor vörstellt hebbt. Nu worr tellt, opschreven un afhaakt. Un ik mutt veer Johren heesch töven, bit mien Stimm wedder dor is. Un denn geiht‘ vun vörn loos.