Inparken

Öft noog hett man jo dat Geföhl, dat man nich richtig ankeken un för vull nahmen warrt. Dat dat gor nich stimmen deit, heff ik nülich bi’n Inparken markt. Akraat vör dat lütt Stratencafè, wo ik mi mit’n Fründ drapen wull, weer vör mien Nääs `n Lock, wo ik rinpassen dee. Dat hett di de Himmel schickt, dach ik noch un fung an, rückwarts intoparken. Toerst stüer ik mit den Achtersen vun dat Auto to wiet in dat Parklock rin. Dumenbreet neih ik an so’n lütt Kaffedisch mit twee Frunslüüd vörbi. De sünd denn foorts hochjumpt, de Kaffetassen mit jem. Wat överdreven, dach ik noch, as ik bi‘n negsten Anloop `n lütt beten knapp an den Angever-Audi mit sien Heckspoiler langs keem. Hest meist nix an sehen – un doch hett de Tüffel en Hallo maakt, as harr ik em de Koor to Grütt föhrt. Middewiel weer dor `n richtigen lütt Dutt vull Lüüd op’n Footstieg tohoop komen. Un as ik endlich binnen weer, klatschen se.