Leser

Wenn een so’n Kolumne schrifft, dückert al mol de Fraag op, wokeen dat egentlich leest, wat man sik so Wuch för Wuch utklamüstern deit. Kannst jo vun‘n Schrievdisch ut slecht de Lüüd to Huus achter de Zeitung kieken. Un denn löppt mi düsse Geschicht övern Weg: En Fründin vun mi snackt mit ehr Mudder, de mi gor nich kennt, un de vertellt ehr, dat se de Geschichten vun den Börnsen utsnieden deit un na ehr Fründin na Berlin schickt. De kümmt nämlich egentlich ut de Neegde vun Segebarg un is sotoseggen „Exilplattdüütsche“ in de Hauptstadt. Un düsse Fründin leest se nu ehrn Mann vör, wat egentlich en Sass is, sik aver - af un to - dor trotzdem över högen kann. Dat mien Kolumne op so verslungen Sleufen na Berlin keem, wöör ik mien Leevdag nich op komen. Enen schönen Groot stüer ik an Erika, ehrn Mann ut Sassen un ok an de Swaben, Bayern un Swiezer, mit de een as Leser gor nich reken deit, de se jo aver villicht ok vörleest kriegen.