Missingsch

In’t 16. Johrhunnert worr Hochdüütsch as Hannelsspraak ümmer wichtiger. Un so worrn de Koopmannssöhn ut’n Norden op en Spraakurlaub schickt - na Sassen. Sassisch göll dormols as dat beste Düütsch, sünnerlich Wittenbarg, wo Luther sien Bibel verdüütscht hett, worr to en gode Adress to’n Düütsch lernen. Vun’t beste dat feinste snack man aver in Meißen. Wenn de jung Lüüd vun ehr Bildungsreis wedder torüch kemen, spreken se stolt “Missingsch”, wat nix anneres heten deit as “Meißnisch”. Dat weer nu dat Hochdüütsche, oder beder: dat, wat man in Norddüütschland daför holen dee. Denn in Wohrheit is Missingsch en Mix ut Platt un Hochdüütsch, wat aver hier baven keeneen klog kregen hett, wiel man dor noch weniger Ohnung vun Düütschsnacken harr. Ut dat „vörnehme Düütsch ut Meißen“ worr en egen Spraak, de lang Tiet vun de snack worr, de sick för Platt to fein weern, man dat Hochdüütsche ok nich togang kregen deen.